Carta número 8. El catalán
Vuelvo con mis Cartas auténticas y hoy no os traigo una, sino dos. Son menos anónimas que las siete anteriores, pues en su día (hace ya muchos años, como veréis en la fecha) tuvieron cierta repercusión. Bueno, la repercusión que podían tener en aquellos tiempos en los que aún no existía internet... Rebuscando en mi colección las he encontrado grapadas y me he decidido a publicarlas porque parece que el nacionalismo catalán está de moda tras la prohibición de los toros en Cataluña. Y es que la primera carta está remitida por el Ayuntamiento de Barcelona:
Barcelona, 14 de gener de 1986
Senyors,
Com cada any, l'Area de Joventut i Sports de l'Ajuntament de Barcelona, editarà la revista "Què fem aquest estiu?", publicació que pretén donar als joves de la nostra ciutat la información necessària per preparar les seves vacances. A la vegada, es crearà un banc de recursos que estarà a disposició dels joves que vulguin consultar-lo.
Per aquest motiu, us preguem ens envieu els vostres programes i ofertes el més aviat possible, i com màxim fins a l'1 de maig de 1986. Tanmateix, aprofitem l'ocasió per recordar-los que durant tot l'any ens poden enviar tot tipus d'activitats i programes que puguin ésser d'interès per a joves.
Agraint la seva col.laboració, els saludem atentament.
Como veis esta primera carta no tiene nada de especial, se trata de una misiva oficial escrita en catalán. Lo bueno viene a continuación, como vais a ver. Por motivos que desconozco, no sé si a propósito, por descuido o por accidente, esta carta llegó a una empresa gaditana. Ya sabéis la gracia y el salero que tienen por allí, así que ni cortos ni perezosos contestaron a la carta anterior con la que podéis leer a continuación:
Agesira Mare (Cai), 24 d'enero 1986
Zeñó:
He recibío zu carta de fesha catorse der corriente me d'enero.
No' ha sío una jartá de difisi enterarno de lo sucedío, y má o meno eztamo cazi orientao.
Lo que toavía no z'entiende der tó e lo de "Que fem aquest estiu?" y ezo no lo poemos conchabá. En cuantito lo zepamos le contestaremo con musho arte.
Ea, zeñores, quedar con Dió.
Poco hay que añadir ante esta ingeniosa respuesta andaluza. Aunque la he leído mil veces, todavía me parto de risa imaginando la cara de pasmado del funcionario barcelonés que la leyó por primera vez. Ha pasado mucho tiempo desde entonces, pero todavía algunos no saben que las lenguas son para comunicarse. No entiendo por qué se empeñan en separar, dividir o diferenciar en un mundo cada vez más globalizado. Será porque he viajado mucho y he conocido otras culturas, me siento ciudadano del mundo y no entiendo de terruños ni morriñas. Para mí un nacionalista es como un paleto que nunca ha salido de su pueblo y se cree que es lo mejor que hay. Supongo que el nacionalismo, como la derecha, se cura viajando...










Joaquín Martínez dijo
Lo que pasa es que los que ven nacionalistas a los catalanes son considerados a su vez como nacionalistas por los catalanes. ¿Quién es más nacionalista, el de aquí o el de allá? ¿Quién es menos? No parece que responder a esto sea tarea fácil.
4 Agosto 2010 | 08:04 AM